top
logo


Zmarł Profesor Jan Kaczmarek PDF Drukuj Email
Z głębokim żalem zawiadamiamy, że w dniu 18 października 2011 r. zmarł Pan prof. Jan Kaczmarek - Członek Założyciel i Członek Honorowy Akademii Inżynierskiej w Polsce.
 
Ceremonia pogrzebowa odbędzie się 28 października 2011 roku o godzinie 11.15 w Domu Pogrzebowym na Cmentarzu Wojskowym przy ulicy Powązkowskiej 43/45 w Warszawie, po czym nastąpi odprowadzenie do grobu w Alei Zasłużonych.
 

Wspomnienie o Profesorze Janie Kaczmarku


Prof. Jan Kaczmarek urodził się 2 lutego 1920 r. w Pabianicach.

W roku 1938 został przyjęty w poczet studentów Wydziału Chemicznego Politechniki Warszawskiej. Wybuch wojny przerywa akademicką naukę, którą z uporem podejmuje w bardzo trudnych warunkach materialnych po wojnie w roku 1945 na wydziałach politechnicznych Akademii Górniczo - Hutniczej w Krakowie. Pod koniec 1946 został zaangażowany - jeszcze jako student - na etacie asystenta. Dyplom magistra inżyniera mechanika, w specjalności technologii lotniczej, Jan Kaczmarek uzyskał 8 grudnia 1948 roku.
Pierwsze lata po uzyskaniu tytułu inżyniera, poświęcił zdobywaniu - tak ważnego, tak niezbędnego, a dzisiaj deprecjonowanego, doświadczenia inżynierskiego, w toku bardzo bliskich związków z przemysłem i częściowo pracy w tym sektorze. To zdobyte doświadczenie z nawiązką wykorzystywał w działalności naukowej. Ukoronowaniem tego etapu jest uzyskanie stopni naukowych: doktora nauk technicznych w roku 1958 i doktora habilitowanego już w 1962 roku na Wydziale Elektromechanicznym Akademii Górniczo - Hutniczej w Krakowie. Tytuły naukowe: profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1962 roku, a zwyczajnego w roku 1969, już jako pracownik Politechniki Krakowskiej.

Niezmiernie ważny dla rozwoju i osiągnięć naukowo-technicznych był okres 20 lat (1949 - 1969) pracy twórczej i kierowniczej w Instytucie Obróbki Skrawaniem w Krakowie, którego był dyrektorem przez 11 lat. To okres szczególnie intensywnego rozwoju, osiągnięć i znaczenia Instytutu. Powstały cztery wyspecjalizowane Zakłady Doświadczalne: w Wadowicach, Radomiu, Rzeszowie i Krakowie. Wyjątkowe uzdolnienia organizacyjne i ogromna pracowitość pozwoliły mu na równoległe pełnienie ważnych funkcji: w latach 1965 - 1968 prorektora, a potem rektora Politechniki Krakowskiej, równolegle z funkcją dyrektora Instytut Obróbki Skrawaniem.

W roku 1969 został powołany na stanowisko Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki. Unowocześnił jego strukturę organizacyjną oraz stworzył nowy system ogólnokrajowego, kompleksowego programowania i finansowania prac badawczych, rozwojowych i wdrożeniowych, oparty o dominantę zasady finansowania przedmiotowego.
W roku 1972, po połączeniu Komitetu Nauki i Techniki z Ministerstwem Oświaty, objął stanowisko Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.

W 1961 roku został wybrany - jako pierwszy Polak - członkiem bardzo eminentnego, Międzynarodowego Stowarzyszenia Badawczego Inżynierii Produkcyjnej z siedzibą w Paryżu. W latach 1973 - 1974 został wybrany prezydentem tego Stowarzyszenia, od 1975 r. dożywotnim członkiem Senatu, a od 1990 roku Członkiem Honorowym .
Znaczące dokonania i wybitne osiągnięcia naukowe sprawiły, że w 1965 roku został wybrany przez Polską Akademię Nauk na jej członka korespondenta, a w roku 1972 - na członka rzeczywistego. Poczynając od roku 1972 został trzykrotnie wybrany do pracy w kierownictwie Polskiej Akademii Nauk. Przez 9 lat pełnił funkcje Sekretarza Naukowego tej instytucji. To w tym okresie dochodzi do dużego rozwoju placówek badawczych PAN, ich powiązania z szkolnictwem wyższym oraz do rozwinięcia dużej międzynarodowej współpracy naukowej. W tym też czasie następuje porozumienie z Państwową Akademią Nauk Stanów Zjednoczonych o utworzeniu Funduszu im. Marii Skłodowskiej-Curie.

Od 1949 roku był bardzo aktywnym i twórczym członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich - SIMP. Sprawował wszystkie funkcje, aż do Prezesa Zarządu Głównego włącznie (przez 2 kadencje, 1980–1987). Na zjeździe Delegatów tej organizacji w 1998 r. został jednomyślnie wybrany pierwszym Honorowym Prezesem SIMP.

W latach 1972 - 1976 był przewodniczącym Rady Głównej Naczelnej Organizacji Technicznej, w okresie 1984 - 1990 jej prezesem, a od 2010 honorowym prezesem NOT.

Z początkiem 1981 roku rozpoczął pracę wyłącznie w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki PAN, gdzie pełnił funkcję Kierownika Zakładu Układów Mechanicznych, a po przejściu w roku 1990 na emeryturę, kierował kolejno trzema projektami badawczymi z dziedziny inżynierii powierzchni i warstwy wierzchniej. Zostały one zakończone cennymi wynikami naukowymi z zakresu implantacji jonowej oraz nowoczesnej metrologii powierzchni. W bogatym dorobku są znakomite publikacje, w tym książkowe w liczbie 14. Za najważniejszą opublikowaną w języku angielskim i polskim należy uznać monografię p.t. „Podstawy obróbki wiórowej, ściernej i erozyjnej”, którą National Academy of Engineering of USA uznało za wybitne dziełem o trwałej wartości. A nadto ponad 200 artykułów w czasopismach krajowych i zagranicznych oraz 29 wypromowanych doktorów - spośród nich 10 zostało profesorami, w tym: 3 za granicą i 7 w kraju, zainicjowanie programów badawczych, które doprowadziły do powstania polskich „szkół naukowo-badawczych” w tym w zakresie metrologii własności technologicznej warstwy wierzchniej i obróbki elektro-erozyjnej, elektrochemicznej i udarowo-ściernej, budowa prototypów innowacyjnych prototypów: implantatora jonowego, drążarki ultradźwiękowej, drążarki laserowej, modernizacji frezarki FHB-40 do obróbki wlewków, serii nowych szlifierek strumieniowo-ściernych i inne.

W roku 1989 został wybrany na członka zwyczajnego Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. W uznaniu osiągnięć naukowych i technicznych został obdarzony najwyższą, akademicką godnością naukową - tytułem doktora honoris causa - przez Technische Universitaet Chemnitz (1973), Moskovskij Gosudarstwiennyj Tiechniczieskij Uniwiersitet (MGTU) (1974) i przez Politechniki: Poznańską (2001) i Koszalińską (2003).

O wysokim uznaniu stanowi również Jego wybór na członka zagranicznego przez Bułgarską Akademię Nauk w 1973, Państwową Akademię Inżynierii Stanów Zjednoczonych w 1997 (jako pierwszego i dotąd jedynego Polaka), Belgijską Królewską Akademię Nauki, Literatury i Sztuki w 1978 oraz Centralno - Europejską Akademię Nauki i Sztuki w 1998.

Naczelna Organizacja Techniczna nadała prof. Janowi Kaczmarkowi najwyższą godność - tytuł Złotego Inżyniera z numerem 1.

Prof. Jan Kaczmarek był też inicjatorem i jednym z głównych założycieli Akademii Inżynierskiej w Polsce . W roku 1998 nadano Mu godność Członka Honorowego.

Za swoje dokonania otrzymał również wiele nagród i odznaczeń, z których najważniejsze zagraniczne to francuskie Order Wielkiego Oficera Legii Honorowej oraz Złote Palmy Akademickie. Spośród odznaczeń krajowych należy wymienić: Krzyże Orderu Polonia Restituta: Komandorski, Oficerski i Kawalerski, Serię Orderów Zasługi, Medale wojskowe, Medale im. M. Kopernika, im Edukacji Narodowej, im. G. Narutowicza i bardzo wiele innych wyróżnień i nagród rangi ministerialnej, samorządowej, akademickiej, stowarzyszeniowej i przedsiębiorstw.


prof. Janusz Szosland
 

bottom

Stworzone dzięki Joomla!. | Designed by: lonex.com ntc hosting | XHTML and CSS.

mobil porno rokettube porno video porno izle